Forum Okrętów Wojennych

Andrzej, co masz o okrętach wojny rosyjsko-tureckiej, 1877-1878?
W pierwszej kolejności chodziłoby mi o okręty floty tureckiej. Najpierw pancerniki.
Zacząłbym od tych małych pancerników kazamatowych na Dunaju, z których Rosjanie dwa zdobyli w Nikopolis: Podgorica i Iskodra. Czytałem kilka raportów o tym w co były uzbrojone. Pojawiają się oczywiście informacje o armatach 15 cm (i innych), ale najciekawsze są raporty o armatach odprzodowych gwintowanych 14 cm. Co by pasowało do francuskich armat 138mm Mle 1858/60 przerobionych z armat gładkolufowych. A okręty były budowy francuskiej, więc...
To samo byłoby z monitorami typu Hizber. Według niektórych źródeł uzbrojone były w dwie armaty 12 cm - francuskie odprzodowe gwintowane systemu La Hitte (choć spotkać się też można z innymi informacjami).
Coś wiesz na ten temat? Iw ogóle, na temat okrętów tureckich tego okresu?

O tych okretach juz dyskutowalismy

viewtopic.php?t=9313&hilit=Nikopol&start=48

Revue maritime et coloniale
Vol 53 1877

Tylko Andrzej, co to znaczy armata "25-funtowa"?
W Gangucie nr 99/2017 jest bardzo ciekawy, moim zdaniem, artykuł o dwóch kanonierkach kazamatowych zdobytych przez Rosjan w Nikopolu. Ciekawe są dokumenty prezentujące m.in. ich uzbrojenie (w momencie wydobycia, przed uzbrojeniem ich w armaty rosyjskie). Przytoczonych jest kilka. Powtarzają się armaty 24-funtowe (najczęściej), 15 cm ale i w dwóch przypadkach mowa o armatach odprzodowych 14 cm. Kaliber nietypowy. Ale biorąc pod uwagę, że jednostki zostały zbudowane we Francji nie można wykluczyć, że mowa o armatach 138mm przerobionych ze starych gładkolufowych armat 18-funtowych. Czyli, wg. oznaczeń francuskich, mogłoby tu chodzić o armaty Mle 1858/60.
Alternatywą byłyby armaty 15 cm (24-funty odpowiadałoby temu kalibrowi - tak oznaczano niekiedy armaty 15 cm, tak też sami Rosjanie oznaczali swe armaty 152mm wzorowane na kruppowskich), ale jakie? Wahrendorfa? Bo inne nie przychodzą mi do głowy. Ale to musiałyby być armaty odtylcowe a to nie zawsze wynika z dokumentów.

W ogóle sprawa uzbrojenia okrętów tureckich w tej wojnie - głównie mniejszych pancerników (w grę wchodzą też monitory typu Hizber) oraz fregat, korwet i kanonierek, o awizach nie wspominając, to moim zdaniem fascynujący temat. Langesiepen w zasadzie w ogóle nic o tym nie pisze, a podawane przez niego uzbrojenie z lat 60 i 70 może budzić spore wątpliwości.

Archiv für Seewesen 1871 P.35-6

Morskoy Sbornik 12/1867
podaje uzbrojenie gwintowane 2x30 funtow

Napoleon pisze: Langesiepen w zasadzie w ogóle nic o tym nie pisze, a podawane przez niego uzbrojenie z lat 60 i 70 może budzić spore wątpliwości.

Langesiepen, z tego co zauwazylem, bo korespondowalem z nim, mial dostep do akt od 1906 roku.
Sam uwazam, ze zna turecki, i ma znajomego generala, a ksiazka jest bez bledow.
Jesli chodzi o wczsniejsze lata to byly robione ad hoc, na szybko zrobiona kompilacja ze znanych zrodel.
Dokumenty nie byly pisane po turecku, tylko po arabsku w jezyku perskim.

Jesli chodzi o wczsniejsze lata to byly robione ad hoc...

Lub w ogóle nie były robione. Widać, że początki facet nie ogarniał. Więc jest luka. A natura nie znosi próżni...

Niestety facet ma silne lobby.
Nie dopuszcza zadnej krytyki, nie mowiac o dyskusji.

AvM pisze: Dokumenty nie byly pisane po turecku, tylko po arabsku w jezyku perskim.

Osmańskim. Czyli języku tureckim z mocnym wpływem słownictwa perskiego i arabskiego. Na tyle różnym, że tureccy historycy muszą się go uczyć jak języka obcego...

https://en.wikipedia.org/wiki/Ottoman_Turkish

Nie dopuszcza zadnej krytyki, nie mowiac o dyskusji.

Aj tam.... Na tym forum też jest paru takich

Osmańskim. Czyli języku tureckim z mocnym wpływem słownictwa perskiego i arabskiego.

Myślę, że chodziło tu o to, że w języku "mało-kumatym". Niestety. Bo choć z okresu sprzed pierwszej wojny jest coraz więcej informacji na temat floty tureckiej, to wciąż za mało. Yo uzbrojenie jednostek z okresu "pary i żelaza" zawsze mnie intrygowało, bo większość danych jest nieprecyzyjna (co najmniej lub pochodzi z okresu późniejszego). Szczególnie mniejszych jednostek. I stąd też me pytania.

pothkan sie pytal o ksizke o stoczni Pitchera

Obaj autporzy juz nie zyja
Kenneth byl ofiara COVIDa

A History of Pitcher's Dockyard
Northfleet 1788 - 1866
Christopher Sotheby Pitcher
& Kenneth McGoverin.

The following is a Preface of the book.
The two authors of this book spent several years independently researching the history of the Northfleet dockyard, neither being aware of the others existence. Ken McGoverin who lives in Gravesend, adjacent to Northfleet, had been researching the history of the dockyard for some time, when, by chance, he had spoken to the late Rev. Anthony Smith, the Vicar of St Botolph’s Church in Northfleet, who mentioned that he had had a contact with a Dr Chris Pitcher who was seeking records of his family in Northfleet. A telephone call followed and we decided to combine our resources, Ken with his research of the local history of Northfleet, and Chris with his research of the Pitcher family history.
We combined the results of both researches into a joint document, which we jointly developed over the following years. This not only gave us a greater understanding of how and why the dockyard developed, and why it finally closed, but it also opened up new avenues to research; for example, people who had important connections to the Pitcher family like Admiral Lord St Vincent, John Edye, Assistant Surveyor of the Navy, Thomas Robert Tufnell, Dockyard Manager and later Chairman of the Royal Mail Steam Packet Company and cousin William Henry Pitcher who was Secretary of the same Company. Henry William Harman was also a new discovery as an Engineer and inventor who became Chief Engineer to the Dockyard. It also increased our knowledge of the effect it had on Northfleet, its community, and its surrounding districts.
Without this unique opportunity of co-operation, neither of us would have gathered the depth of knowledge of the dockyard that we hope we have achieved. Neither author was able to devote as much time as he would have liked, so it has resulted ten or more years of research before we decided to publish this book.

The book is A4 size and consists 147 pages of text and illustrations.

Price £12.00 plus £2.95 (U.K.) postage and packaging.

1st May 1858 The Artizan: p.125
------------------------------
The Turkish government have just signed a contract with three
English shipbuilders and three London engineers for ten war
steamers, ranging form 200 to 800 tons to establish the Black Sea
allowed to them under the Treaty of Paris.
It thought that the cost would be little under £300,000.

1st May 1858 Gravesend Reporter
A good time coming. It is reported that Mr. Pitcher has received a
large order from the Turkish Govt. and that extensive shipbuilding
operations will commence shortly. It is said it is for 2 battle
ships of the line and a corvette.

12th March 1859 Gravesend Reporter
Launch - On Saturday last two gunboats for the Turkish Govt. were
launched from Messer's. Pitcher's Dockyard. The weather was very
fine and a fashionable assembly attended on the occasion. The orders
on hand are being despatched with great rapidity.

----------------------------------------------------------------------------------
Z mojej korespondencji z Kenneth'em

It says that the LAST TWO gunboats were launched, so I would assume
that their had been at least one other gunboat for Turkey launched
earlier.

After much sorting and sifting I have come to a suggested list of
three gunboats built at Pitcher's yard Northfleet. The SEVKETNUMA,
SUNNE and VARNA all gunboats fitted with Maudslay engines.

It was reported that the Varna, Borussia(Bursa), Sevketnuma and
Sunne also a corvette with gun boat in tow sailed out of London on
the 24/9/1859

The only reason I asked the question was that I had not come across
the names of the two ships I quoted in my original mail, and I
wondered if it was possible that Pitcher had built another ship for
Turkey.

Deutsche Herres Zeitung 21 Juni 1879

Flota Dunajska w 1877 roku

ZTe baterie pancerne I-V sa identyczne z typem FETH-I BULEND

Kanonierki typ AKKA
to ze byly czesciowo zbudowane przez Pitchera jest wyzej.

Te fragmenty z Deutsche Herres Zeitung 21 Juni 1879
są na tyle ciekawe (choć w tekście jest sporo błędów!!!), że pozwolę sobie zamieścić tłumaczenie (autorstwa AI; mogą być błędy, ale da się je zweryfikować):

Die türkische Donauflottille von 1877.
Turecka flotylla dunajska z roku 1877
Tłumaczenie
W nr 41 zwróciłem już uwagę na 57 jednostek pływających, które tureckie dowództwo posiadało na Dunaju w roku 1877. Do najwyżej położonych należał wówczas w pobliżu Semendrii (Smederewa) angielski pancernik typu monitora „Lutfi Dżelil”, z którego dowódca sztabu artylerii Muntarbej z dużym uznaniem wypowiadał się o wytrzymałości pancerza. Jednostka ta znalazła jednak później tragiczny koniec, gdy została trafiona przez rosyjski pocisk i zatonęła. Na pokładzie znajdował się również dowódca flotylli, Hobart Pasza.
Na wyposażenie Hobart Paszy w flocie dunajskiej składały się między innymi:
1. Dwa pancerniki typu monitor, „Lutfi Dżelil” (pancernik rzeczny) oraz „Hifz ur Rahman” („Strażca pokoju”), o długości około 68 m, szerokości 12 m, wyporności 2 800 ton, załodze 92 ludzi. Uzbrojenie: 2 działa kal. 9 cali Armstronga, 200 funtów; po 2 działa Kruppa kal. 100 funtów, 177 funtów i 7 ton; ponadto 254 granaty oraz zapas amunicji.
2. Dwa monitory, „Azizié” („Potężny i niezwyciężony”), zbudowane w Anglii w 1876 r., o długości 75 stóp, szerokości 16 stóp, zanurzeniu 6 stóp. Uzbrojenie: 4 działa Kruppa po 9 ton, 2 działa kal. 100 funtów, oraz 6 działieckich (?) [fragment częściowo nieczytelny].
3. Dwa opancerzone parowce, „Feth ül Islam” („Triumf wiary”) oraz „Mukaddem i Hayr” („Zwiastun dobra”), zbudowane przez Renniego w Anglii w 1864 r.; długość 80 m, szerokość 8 m, zanurzenie 2,6 m, 400-tonowa ładowność, wyporność 512 ton, załoga 55 ludzi. Uzbrojenie: 8 dział kal. 24 funtów, 2 działa kal. 8 ton, 4 działa kal. 3 funty („śrutowe”) i 1 torpeda. Jedna z tych jednostek miała na dziobie działo kal. 65 mm oraz dwa karabiny maszynowe.
5 baterii pancernych nr I–V, zbudowanych w 1868 r., uzbrojonych w 2 działa 25-funtowe i 1 działo 40-funtowe, kal. 60 mm; załoga 130 ludzi; długość 48 stóp, szerokość 23 stopy. Załoga liczyła od 90 do 95 ludzi. Koszt jednostkowy: od 512 000 do 620 000 franków.
Ponadto na Dunaju znajdowało się 17 kanonierek, z których wymieniono:
4 korwety pancerne
Zbudowane w 1867 r. w Marsylii; nazwy:
• „Avnillah” („Pomoc Boża”),
• „Muin-i Zafer” („Pomocnik zwycięstwa”),
• „Feth-i Bülend” („Wzniosłe zwycięstwo”),
• „Mukaddeme-i Hayr” („Zwiastun dobra”).
Wyporność około 350 ton, moc maszyn 1750 KM, prędkość 13,5 węzła. W 1875 r. otrzymały po dwa działa Armstronga kal. 15 cm oraz dwa działa Kruppa kal. 10 cm.
3 monitory
• „Kebir-i Zafer” („Potęga zwycięstwa”),
• „Muin-i Zafer” („Pomocnik zwycięstwa”),
• „Asar-i Şevket” („Dzieło chwały”).
Zbudowane w 1865 r. w Stambule. Długość 152 m, szerokość 15,2 m, zanurzenie 4 m, wyporność 2555 ton. Prędkość 8½ węzła. Uzbrojenie: 4 działa Kruppa kal. 24 cm oraz 12 dział kal. 13 cm. Załoga: 219 ludzi.
Jedna z jednostek tej grupy znajdowała się podczas wojny na Dunaju, podczas gdy pozostałe dwie stacjonowały w Konstantynopolu.
________________________________________
Nieopancerzone kanonierki
Wśród nieopancerzonych parowców znajdowały się:
4 śrubowe kanonierki
„Iskodra”, „Mosul”, „Sinop” i „Castamuni” (Kastamonu).
Jednostki typu „Numa” („Strażnica”). Zbudowane w 1869 r.; kadłuby wykonane w 1864 r. Uzbrojenie:
• 4 działa 24-funtowe,
• 1 działo 16-funtowe,
• 60 ludzi załogi.
Wyporność około 304 ton.
Parowiec „Medenie”
Zbudowany w Stambule. Długość 85 m, szerokość 10 m, moc maszyn 350 KM, wyporność 909 ton. Załoga liczyła 197 ludzi. Uzbrojenie:
• 3 działa kal. 24 funty,
• 4 działa kal. 11 funtów,
• 30-tonowa (?) śruba napędowa (fragment nie do końca czytelny).
„Siridsche” (prawdopodobnie „Sırıca” lub podobna nazwa)
Zbudowany około 1865 r. Uzbrojenie:
• 11 dział 8 funtowych,
• 1 działo 24 funtowe,
• załoga 50 ludzi.
2 kanonierki śrubowe
„Nedjm-i Schevket” („Gwiazda chwały”), zbudowana w 1869 r.:
• 4 działa 12-funtowe,
• uzbrojona w karabin maszynowy,
• długość 70 stóp,
• szerokość 17 stóp 3 cale,
• zanurzenie 137 cm,
• długość kadłuba 86 m,
• moc 60 KM,
• 70 ludzi załogi.
2 kanonierki śrubowe
„Nedjm-i Schevket” („Gwiazda chwały”), zbudowana w 1869 r., uzbrojona w:
• 4 działa 12-funtowe,
• 15-funtową armatę gwintowaną,
• długość 70 stóp,
• szerokość 17 stóp 3 cale,
• zanurzenie 137 cm,
• moc maszyn 60 KM,
• załoga 70 ludzi.
„Arabi” zbudowana w 1867 r.:
• moc 250 KM,
• długość 107 stóp,
• szerokość 17 stóp 4 cale.
5 kanonierek
„Heft”, „Nilüfer”, „Bender”, „Sana”, „Feth-i Islam”.
Zbudowane w latach 1873–1875; długość 120 stóp, szerokość 20 stóp, zanurzenie 166 cm. Uzbrojenie:
• 2 działa Kruppa kal. 10 cm,
• 65-funtowa armata,
• 200 ludzi załogi,
• 34 marynarzy,
• szybkość ok. 8 węzłów,
• zapas węgla 25 ton.
2 kanonierki
„Sana”, zbudowana w 1863 r.:
• działo 20-funtowe,
• działo 12-funtowe,
• długość 180 stóp,
• szerokość 82 stopy,
• moc maszyn 137 KM,
• głębokość zanurzenia 1,75 m.
„Sergi” zbudowana w 1868 r.:
• 32-funtowa armata,
• moc 100 KM,
• długość 471 stóp,
• zanurzenie 49 cm.
Jednostki pomocnicze
Również przejęte przez flotyllę parowce:
„Vidad”
Długość 110 stóp, wyporność 334–902 ton, moc maszyn 18–25 KM, załoga 89 ludzi.
„Gulnihal”
Zbudowany w Stambule, długość 85 stóp,
• uzbrojenie: 1 armata 12-funtowa,
• długość 120 stóp,
• wyporność 208 ton.
„Nusret”
Zbudowany w 1873 r.:
• działo 25-funtowe,
• armata 12-funtowa,
• głębokość zanurzenia 145 stóp [odczyt niepewny],
• załoga 507 ton,
• długość 100 stóp.
8 parowców rzecznych
Do flotylli należały m.in.:
„Vidin”
• długość 100 stóp,
• szerokość 226 stóp [odczyt prawdopodobnie błędny w źródle],
• moc 84 KM,
• 20 stóp szerokości,
• załoga 35 ludzi.
„Midhat”
• długość 100 stóp,
• szerokość 45 stóp,
• załoga 35 ludzi.
„Ischan”
• 65-stopowy statek śrubowy,
• szerokość 97 stóp,
• uzbrojenie: armata 25-funtowa.
„Sultanie”
• 2 działa 18-funtowe,
• długość 56 ton [w oryginale niejednoznacznie],
• 5 parowców pomocniczych pełniących służbę na odcinkach rzecznych.
Dwa z tych statków zostały podczas wojny przejęte przez rosyjską flotyllę dunajską.
Do flotylli dunajskiej należały ponadto:
• „Tuna” („Dunaj”),
• „Lutfi Pasza”,
• „Ali Paşa Oglu”,
• „Kalaha”,
• „Bostandży”.
Jednostki handlowe
„Lidja”, „Siniv”, „Nizrihizar”, „Mahmud” i inne:
• 12 parowców,
• 50 ton ładowności,
• 3 holowniki,
• „Osmanlı”,
• „Selem”,
• „Mekteb”,
• 24 szalupy,
• 7 tratw.
________________________________________
Podsumowanie artykułu
Na końcu autor stwierdza:
Łącznie flota dunajska składała się z 21 jednostek pancernych, 36 parowców oraz 6 okrętów wojennych, razem 63 jednostek pływających.